End of May, beginning of June, the world is flooded with news about the “you-know-which” virus and all I can think about is when I will finally set off... Because of the fact that Swedes chose a radically different approach to pandemic from the rest of the world, my adventure was not associated with quarantine or social distancing. It was carefully planned and polished during long, dark winter nights way before #missrona struck. Fueled with craving for long distance conquests which started during my first ultra adventure in 2019 #carpatiadivide.

 

The premise was quite simple and practical. It was supposed to be a training and sort of intro to my main cycling event of 2020 - #hope1000, beating 750 km in about 5 days and testing my new camping equipment consisting of a sleeping pad, sleeping bag and bivvy. A test of my capabilities after winter as well as challenging my body with daily effort and vision of not so perfect regeneration caused by sleeping under the night sky and bathing in still cold swedish lakes. I also wanted to shoot a short documentary of this project. And it was supposed to be my first lonely excursion of this kind... Me, Myself and I.

That's all about the idea. Let's go. 

 

Morning on the first day of my adventure was really beautiful. Last bike check, mounting my camping equipment and I'm on my way. The difference in going solo was noticeable. Usually when I travel with my wife @aneciakowa, I need a day or two to start going with the travel's flow. To focus on the present, leaving  everyday life behind me. This time I heard the call of adventure after around 10km . You all probably know the feeling of exhaustion coming from all that planning before an actual trip. During preparation there are so many questions, variables and blind decisions which in theory would determine if its going to be a positive experience. Especially if it's one of those first timers. And that moment, the moment you realize that you are on the road and there is nothing you can change, upgrade or plan. Such a relief. Now it's just me and my belief that I could overcome any obstacles fate throws at me.

 

And throw it did. First of all, I forgot to bring a charger – or to be more specific, adapter necessary to charge phone, powerbank and gps cycle computer. Basically all electronics I had on me. It was more of a disappointment caused by my negligence than an actual problem. Luckily I found a shop quite close to my trail, where I bought that charger but for a few kilometers I was pretty sure I failed. No phone means no maps and no filming, without gps and planned route this undertaking would be way less fun too. Anyway the charger was bought, crisis averted.

 

Shortly after, I accidentally found myself in an area plagued by wildfires caused by a very dry spring in Sweden. It really pained me to see one of  (in my opinion at least)  most beautiful  nature reserves near Stockholm - Paradiset Naturreservat - like that. Blinded by the smoke, coughing and choking I met a group of firefighters in gas masks and sci-fi suits. I honestly don't know who was more surprised, but after a quick 'what the hell are you doing here' look they gave me they turned out to be really nice and gave me instructions how to escape the fiery trap I found myself in. After riding out of the smoke curtain I stumbled upon a lookout tower from which I could watch helicopters dropping tons of water over the burning forest.

Later, Aneta and I visited areas affected by fire. It was a really sad view. Charred tree stumps sticking out of dead, dry and as black as tar ground. Visiting places touched by fiery elements is always accompanied by deep sadness, fear and anxiousness. It's a reminder of some sorts, but back then I wasn't thinking about that. I never stood so close to wildfire before, maybe that's why I was more excited than considering what consequences it would bring. 

I rode on. Amount of variables waiting ahead seemed to overshadow the magnitude of that event. Later that day, without further disturbances I reached  Skansholmen Camping. Where – after looking at her really imploringly, it was way past the kitchen's closing time – the owner of a local diner prepared me some burger and fries. After devouring the food, I had a moment to enjoy well deserved foamy, golden ambrosia, beautiful sunset and to digest events of the passing day. And the delicious burger, there was some digesting there too. Not far away from camping, on a sandy public beach I found a perfect spot for my first night under the stars. After lighting a small campfire in a fire hole in the sand I fell asleep watching passing ships on the horizon.

 

I woke up to the scratching sound of my bivvy, opened my eyes slowly to see a hare drinking morning dew off a little bowl formed out of my sleeping bag's waterproof material.

And that was the first of intimate moments I had during this expedition. The moment, when in the quiet morning accompanied by the subtle sound of waves, our eyes met was absolutely magical. The hare was curious enough to approach me with no fear, and after a few seconds of our little staring contest it finished up drinking and calmly left. It was not startled, it just left in direction known only to it. It's really hard to describe that feeling. Feeling of being part of something pure. Sharing this moment by simply being. I layed down for a while to enjoy that experience a little longer, then packed and moved in a direction only known to me. What a morning.

 

Most of the route was narrow, rocky and rooted. Don't get me wrong, normally those conditions would be perfect for me, but with all that equipment strapped to my bike it was a bit of a different type of experience. The weather conditions were fine enough for me to lose the tarp, a rainproof sheet that would serve as a roof of my minimalistic bedding. I also figured that my planned route was going close enough to some small towns that it was more comfortable to make a little detour to eat at local diners than carrying a camping stove. Well, I needed to find a post office then. Luckily, one of the small towns I was passing by had one of those in a grocery store, where I could send a package home. Those 2 extra kilos might not sound like a lot but it was taking a lot of space in my seat bag as well as haunting me, reminding me that I'm carrying unnecessary weight. The relief was real.

 

When I was pedalling through a few next kilometers, there was another of my little magical encounters. It was the middle of the day, I was riding on a fairly wide gravel road in the forest. It was heading to a glade and taking a sharp turn left. While leaving the forest I noticed a movement on the other side of the meadow, it was some kind of large animal. The very moment I was taking that turn I mentioned before a majestic deer jumped out of the forest's edge and stood still. I stopped as well. I stared at him with respect and could tell he was looking at me too. We stood like that for a dozen seconds or so, after which we calmly went our separate ways. I was filled with the same dose of positive energy as before. This situation instantly brought to mind a scene for Wes Anderson's „Fantastic Mr. Fox'' with black wolf saluting titular fox with raised paw as a sign of friendship and understanding. 

This time I spent a little more time thinking about this event. I started to wonder if we could have an actual connection with such a wild animal. Is it based only on primary instinct of sensing danger or could we somehow subconsciously form a brotherly bond of mutual  understanding? On what level could culture and romantic ideas shown to us in movies or fairy tales affect our perception of animals around us?

Maybe it sounds funny but while I was standing there looking this amazing animal in the eye I felt some kind of community of coexistence. Sensitive bond. Anyway this moment was etched deeply in my brain. Carried with this experience I continued my travel.

That day I ended up in a little cabin by the lake Nävsjön. A fate would have it that in the evening an older fisherman appeared near my shelter. It turned out it was his favourite spot to calm his mind while angling. He asked me about the details of my adventure - where from, where to and why that far. He also shared stories from his youth and history of the stocked lake I was planning to spend my night near. He spent most of his life in the area so he was pretty well informed. We sat like that for some time sharing thoughts and stories. He seemed like a really happy man. When I finally went to sleep he returned to his mantra. After encounters like that I'm always filled with admiration for elders for their amazing ability to enjoy little things and great wisdom coming from a lifetime of experiences. My night wasn't great though. I had a feeling I was served on a silver plate to all local winged bloodsuckers. Turns out that lakeside spots, sheltered from wind, are not the best choice to camp.

In the morning I felt like I slept 15 minutes tops. Well. Taking an example from a fisherman I met yesterday, I figured I'll take whatever life throws at me and continue my journey. Beautiful weather, clear blue sky, warm night, forest all around me, smell of pine needles, sound of birds singing and feeling the wind on my face. Even a whole army of vampiric insects could not ruin that.

Day three included the last of my interspecies encounters. This time I met a gray heron near Lake Viggaren. I was calmly riding on a gravel road, forest on my right turned into backwater with cane field from which a startled heron took off. Magnificent large bird was flying in the direction I was heading to, deviating slightly to the right. With few flaps of wings it straightened it's course and we were travelling in parallel. The road was going straight along the shore. Seeing that the bird was going a little faster I decided to accelerate a bit so we could line up. The heron lowered its flight and closed in as if it wanted to take a better look at a strange traveller. I felt it's gaze on me and it felt like wy synchronized our movements. Again I entered - well known at that point – euphoric state of understanding. Together, we celebrated our mobility and freedom of movement. We stayed like that for lake's whole length, over 2 kilometers. In constant movement, yet somehow it felt to me like whole world stopped for a while. This time I didn't want to overanalyze why and how. I simply lived the moment, breathed it in and let it fill me without attempting to understand or identify it. It was one of those moments you know you experienced something important in life. For such moments it's worth living, traveling, being.

So as much as I enjoyed all the beautiful emotions I experienced on the way, my goal was still a top priority. At this point I already knew that my objective was right at my fingertips. Everything worked really well. The weather was great, in beautiful wilderness my short film basically shot itself, camping equipment passed its test with flying colors, I felt great mentally and physically and on top of that I knew I would easily do my daily kilometers. Realizing all that made all the haste I had in me go away. To be clear, it was not a feeling like I had to rush head first and at all cost, but it was a constant thought, reminding me what I was doing and why. And it was gone. That fact opened new possibilities... What did I do with it? I decided to get lost. Focused on the ride itself, on here and now. exploring nature surrounding me. No map, no GPS, no purpose. I chose an interesting looking trail not knowing what's around the next corner, cause... Why not? Of course I landed ankle deep in mud in a mire and kept on going on foot, pushing my bike towards the next adventure. And shockingly, I did not find it annoying. Hopping between patches of grass trying to avoid sinking in mud I laughed under my breath, thinking that I didn't have that much fun in a while. Something like when you are on a bike while it's raining and you are already soaking wet so just for pure, childish fun you start driving through the biggest puddles of water. Not caring about wet shoes, socks or pants you keep on driving just for the sake of it.

 

And that's how I realized how different we can experience our journey, depending on the destination and attitude. Following a road, when the destination is not obvious or even known is essentially completely different in its nature. Maybe it sounds trivial, like one of those truths that in theory are well known to everyone. Yet it made me realize how important it is to simply give up planning or at least leave some space for improvisation. Do things a little freestyle. When there is no goal on the horizon we can focus on the process itself, we are aware of the moment. It's a beautiful experience. However, if you read my #HOPE1000 story, you know that knowledge alone is not enough.

The process of implementation and changing patterns of our behaviour can be really hard and time consuming. Actually my 'failure' in Switzerland was what pushed and motivated me to look behind and analize what I'm doing and how I'm doing that.

 

After my swamp adventure I found a little lake in which I could wash off all fertile soil, a reminder of my muddy crossing. After that, I returned to my planned route. This time it was a narrow, well-trodden path between blueberry bushes that actually took me to my desired destination. I set up my camp on a rock on lake Musken's shore.

 

Woken up in the middle of the night by a group of ducks having a lively discussion nearby, I could witness a beautiful moonset and graceful dance of mist above the lake. I thanked the ducks for giving me this amazing opportunity but it was not the time to get up yet.

 

When the sun rose above the tree line high enough to warm my 'cocoon' up with its first rays, I figured it's time to start the last stage of my adventure. I packed up and started the day with a somewhat pleasant breakfast in a golf club I was passing on my way. Day five was basically dusting off some paths between Stockholm and southern shore of archipelago by the Baltic Sea, paths that I knew really well. A quick visit in Torö area, where my wife and I had our first camping trip in Sweden. Beautiful coniferous forests covered with blueberry bushes. Long and wide beaches covered with light grey, almost white, stones. I love this area and I have lots of great memories of it.

 

Some inner thoughts, how my life changed since my last visit there. Carried with all this positive energy, I'm going further to the Nynashamn peninsula to grab dinner in a familiar restaurant situated at the end of the scenic route.

And heading home. Those roads run close to smaller and bigger towns. You can actually feel the moment you enter a more tightly concentrated civilisation and other lifestyle of those living in Swedish capitol neighborhood. I don't know if it's me coming back to everyday life or a positive, idyllic atmosphere slowly changing into city chaos. I end my day in my home, feeling grateful for shower, warm water and soft, comfy bed. The beauty of coming home. 

 

And so the journey turned out to be something far more than I planned it to be. 

Koniec maja początek czerwca, cały świat tonie w medialnych doniesieniach o wirusie, sam wiesz jakim, a ja nie marzę o niczym innym jak w końcu wyruszyć… Jako że Szwedzi podeszli do tematu pandemii w sposób radykalnie odmienny od reszty świata, moja przygoda nie miała podszewki kwarantanny czy też dystansowania. Była skrzętnie zaplanowana i szlifowana podczas długich i ciemnych zimowych wieczorów na długo zanim pojawiła się #missrona. Podsycana głodem długodystansowych podbojów  zaszczepionym podczas mojej pierwszej przygody ultra w 2019 r. #carpatiadivide. 

 

Założenia były dość proste i czysto praktyczne. Miał być to swego rodzaju wstęp i trening przed głównym przedsięwzięciem rowerowym roku czyli #hope1000, pokonanie 750 km w około 5dni, test nowego sprzętu do spania pod gołym niebem czyli komplet mata, śpiwór i bivvy. Sprawdzian moich możliwości po zimie jak i próba generalna ciała poddanego wysiłkowi fizycznemu za dnia i nie do końca idealnej wizji regeneracji śpiąc pod gołym niebem i kąpielach w jeszcze nieogrzanych szwedzkich  jeziorach. Chciałem też nakręcić krótki film dokumentujący całe przedsięwzięcie. No i miała to być moja pierwsza samotna wyprawa tego typu… Me Myself and I. Tyle o założeniach. Lets go.

 

Poranek w dzień wyprawy był przepiękny. Jeszcze ostatnie sprawdzenie roweru, montaż tobołków i w drogę. Fakt, że ruszałem solo znalazł już swoje odzwierciedlenie niedaleko od domu. Normalnie kiedy podróżuję z moją żoną, @aneciakowa, potrzebuje jeden do dwóch dni żeby popłynąć z Flow wyprawy. Skupić się na teraźniejszej chwili zostawiając  natłok dnia codziennego za sobą. Tym razem zew przygody obudził się we mnie już dziesiąt km po wyruszeniu. Pewnie znacie to uczucie zmęczenia planowaniem wyprawy. Podczas przygotowań jest tyle pytań, niewiadomych i decyzji podejmowanych w dużej mierze w ciemno, od których teoretycznie ma zależeć czy to będzie pozytywne doświadczenie. Szczególnie jeśli jest to eskapada z serii mój pierwszy raz. I ten moment, moment kiedy jesteście już w drodze, już nic nie da się zmienić, poprawić, zaplanować. Co za ulga. Teraz już tylko ja i wiara w to, że cokolwiek się stanie będę sobie w stanie poradzić. 

 

No i stało się. Po pierwsze fakt, iż zapomniałem ładowarki a raczej końcówki, która była mi niezbędna aby naładować telefon, powerbanka i licznik gps. Czyli całą elektronikę, którą miałem ze sobą. Był to raczej ogromny zawód własnym niedbalstwem niosący ze sobą negatywne emocje niż problem jako taki. Znalazłem sklep niedaleko szlaku i kupiłem ładowarkę. Jednak przez parę kilometrów towarzyszyła mi czarna wizja, że plan się posypał. Bez telefonu nie ma map i nie nakręcę filmu, bez licznika i zaplanowanej trasy całe przedsięwzięcie stało by się o wiele mniej przyjemne. No ale ładowarka kupiona, kryzys zażegnany. 

 

Niedługo później okazało się, że zupełnie przypadkowo znalazłem się w obszarze nękanym przez pożary wywołane bardzo suchą wiosną w Szwecji. Z bólem serca przedzierałem się przez jeden z, moim zdaniem, piękniejszych rezerwatów natury wokół Sztokholmu, Paradiset Naturreservat. Prawie na oślep w gęstym dymie, kaszląc i hurchlając spotkałem grupę strażaków w maskach gazowych i uniformach rodem z filmów sci-fi, którzy spojrzeli na mnie dość dziwnie. Z minami typu "co ty tu u diabła robisz"! Jednak byli bardzo mili i poinstruowali mnie jak wydostać się z gęstej pułapki, w której się znalazłem. Po wyjechaniu z dymu moim oczom ukazała się wieża widokowa, skąd mogłem obserwować helikoptery zrzucające tony wody nad palącym się lasem. 

 

Miejsce dotknięte pożarem odwiedziliśmy jakiś czas później z Anetą. Strasznie smutny widok. Wystające, niedopalone kikuty drzew, martwa, czarna jak smoła i sucha jak wiór ziemia. Odwiedzając tego typu miejsca, krajobrazy po przejściu ognistego żywiołu, da się odczuć głęboki smutek, strach, przeszywający niepokój. Pewnego rodzaju przestroga. Jednak wtedy o tym nie myślałem. Nigdy nie byłem tak blisko pożaru, może dlatego nie dotknęła mnie wtedy ta tragedia. Byłem bardziej podekscytowany zaistniałą sytuacją niż przerażony konsekwencjami. Pojechałem dalej. Ilość niewiadomych, które czekały na mnie po drodze zdawało się przyćmić ogrom tego wydarzenia. Tego dnia bez innych przeszkód dojechałem do Skansholmen Camping. Gdzie po moim błagalnym spojrzeniu właścicielka przydrożnego baru, dawno po zamknięciu kuchni, przygotowała mi burgera z frytkami. Po łapczywym skonsumowaniu strawy, popijając zasłużonym kuflem złotej ambrozji w pomarańczowych barwach zachodzącego słońca miałem chwilę aby przetrawić doświadczenia pierwszego dnia w siodle i zaiste pysznego burgera. Zaraz za campingiem, na publicznej, piaszczystej plaży znalazłem perfekcyjne miejsce na moją pierwszą, samotną noc pod gwiazdami. Rozpaliłem małe ognisko w wykopanej niecce piasku i obserwując przepływające statki zasnąłem. 

 

Obudziło mnie chrobotanie mojego bivvy, otworzyłem powoli oczy a tam zając spijający frywolnie rosę z dołka uformowanego na nieprzemakalnym materiale wokół mojego śpiwora. I to właściwie pierwszy z intymnych momentów, które przeżyłem na tej wyprawie. Moment kiedy w ciszy poranka i delikatnym szumie morskich fal gładzących złotą plażę nasze spojrzenia spotkały się, był absolutnie magiczny. Zając był na tyle ciekawski, że podszedł do mnie  bez strachu i po paru sekundach naszego spojrzenia kiedy skończył chlipać po prostu odszedł, spokojnie odszedł. Nie spłoszony, jakby nigdy nic, oddalił się w sobie tylko znanym kierunku. Ciężko mi jest opisać to uczucie. Uczucie bycia częścią czegoś czystego. Dzielenia tej krótkiej chwili po prostu będąc. Poleżałem tak jeszczę chwilę z uśmiechem na twarzy delektując się tym doświadczeniem po czym spakowałem się i sam ruszyłem w tylko mi znanym kierunku. Co za poranek. 

 

Drugiego dnia dużą część drogi pokonywałem wąskimi, pieszymi ścieżkami w lesie, które okazały się bardzo ukorzenione i kamieniste. Nie zrozumcie mnie źle, w normalnych okolicznościach takie warunki to creme de la creme ale z całym rynsztunkiem zamocowanym na rowerze było to dość, karkołomne doświadczenie. Jako że prognoza pogody zmieniła się na moją korzyść mogłem spokojnie pozbyć się tarpa, przeciwdeszczowej płachty, która w razie nocnych deszczów miała służyć mi jako zadaszenie mojego minimalistycznego posłania. Doszedłem również do wniosku, że moja zaplanowana droga biegnie na tyle niedaleko małych miejscowości, że wygodniej będzie mi zboczyć z trasy do lokalnych restauracji niż wieźć ze sobą kuchenkę gazową. No to szukam poczty. Na szczęście po drodze przejeżdżałem przez małe miasteczko z oddziałem poczty w sklepie spożywczym gdzie spokojnie mogłem nadać paczkę do domu. Z jednej strony te niecałe dwa kilo mogą brzmieć jak niewiele ale to również sporo zwolnionego miejsca w torbie podsiodłowej, nie mówiąc już o dziurze w brzuchu wywierconej przez nieustannie męcząca mnie myśl, że wiozę ze sobą niepotrzebne kilogramy. Ależ to była ulga. 

 

Kiedy już lekko pedałując pokonywałem kolejne kilometry przyszła pora na drugie z moich magicznych spotkań. Był środek dnia jechałem dość szeroką, żwirową drogą leśną. Droga prowadziła do polany i skręcała ostro w lewo. Kiedy wyjeżdżałem z lasu dostrzegłem ruch po drugiej stronie łąki, było to jakieś duże zwierzę. Dokładnie w tym samym momencie kiedy znalazłem się na zakręcie dorodny jeleń wyskoczył na skraj lasu i zatrzymał się. Ja też stanąłem. Wpatrywałem się w niego z szacunkiem i czułem jak on patrzy na mnie. Staliśmy tak paręnaście sekund po czym każdy z nas spokojnie ruszył w swoją stronę. Po raz drugi wypełniła mnie ta sama pozytywna energia. Od razu przypomniała mi się scena z filmu Vesa Andersona "fantastic Mr. Fox" kiedy czarny wilk w oddali podnosi łapę w kierunku lisa na znak przyjaźni i zrozumienia. Tym razem poświęciłem temu trochę więcej uwagi. Zacząłem się zastanawiać czy jesteśmy w stanie nawiązać jakąś więź z tak prawie dzikim zwierzęciem. Czy jest to tylko oparte na prostych odruchach wyczuwania zagrożenia czy jednak gdzieś w podświadomości jesteśmy w stanie nawiązać braterską więź porozumienia? W jakim stopniu kultura, romantyczna idea podawana nam w filmach lub bajkach kiedy jesteśmy dziećmi może wpływać na nasze pojmowanie zwierząt wokół nas?

Może to zabrzmi śmiesznie ale stojąc tak i patrząc w oczy tego przepięknego stworzenia odniosłem wrażenie pewnego rodzaju wspólnoty współistnienia. Tak czy inaczej ta chwila wryła się głęboko w mej pamięci. Niesiony tym przeżyciem pojechałem dalej. 

 

Dzień zakończyłem w małej leśnej chatce nad jeziorem Nävsjön. Los chciał, że tego samego wieczora koło mojego schronienia, pojawił się pewien starszy człowiek, rybak. Okazało się, że to jego ulubione stanowisko gdzie przychodzi uspokoić myśli zarzucają spławik. Wypytał mnie o wszystkie aspekty mojej przygody, skąd dokąd, dlaczego i po co tak daleko. Podzielił się również paroma ze swoich młodszych lat oraz historii zarybionego jeziora, nad którym planowałem spędzić noc. Mieszkał w okolicy prawie całe swoje życie więc był całkiem nieźle poinformowany. Siedzieliśmy tak jakiś czas razem wymieniając historie i przemyślenia. Zdawał się być bardzo szczęśliwym człowiekiem. Kiedy ja oddaliłem się na zasłużony odpoczynek on wrócił do swojej mantry. Po takich spotkaniach zawsze budzi się we mnie niesamowity podziw dla takich starszych ludzi za ich niesamowitą umiejętność czerpania przyjemności z małych i prostych rzeczy oraz wielką mądrość płynącą z ich w większości już przeżytego życia . Moja noc nie należała jednak do najlepszych. Miałem wrażenie, że zostałem zaserwowany na srebrnej tacy wprost pod nos latającym nade mną krwiopijcom. Okazało się, że miejsca zaraz obok jezior, całkowicie osłonięte od wiatru bywają nie najlepszym wyborem.

 

Rano wydawało mi się, że przespałem jakieś 15 min. No ale cóż. Biorąc przykład z poznanego dzień wcześniej  rybaka, biorę co życie daje i jadę dalej. Przepiękna pogoda, czyste, niebieskie niebo, ciepła noc, otaczające mnie lasy, zapach iglastej ściółki, śpiew ptaków i wiatr na twarzy. Tego nawet cała armia wampirzych insektów nie jest w stanie popsuć. 

 

Dzień trzeci to już ostatnie z moich międzygatunkowych romansów. Tym razem spotkałem na swojej drodze czaple siwą nad jeziorem Viggaren. Jechałem spokojnie żwirową drogą, po mojej prawej las zmieniał się w rozlewisko usiane polem trzciny, z której spłoszona w powietrze wzbiła się  czapla. Piękny i duży ptak wzlatywał prawie w tym samym kierunku, w którym podążałem. Po paru zamaszystych ruchach skrzydeł odbiła w moją stronę i leciała już równolegle do mnie. Droga prowadziła dokładnie wzdłuż i zaraz obok brzegu jeziora, widząc, że ptak leci trochę szybciej przyspieszyłem aby się z nim zrównać. Czapla obniżyła swój lot i zbliżyła się do mnie jeszcze bardziej jak gdyby chciała się przyjrzeć dziwnemu wędrowcy. Czułem na sobie jej wzrok i miałem wrażenie jak gdybyśmy zsynchronizowali nasze ruchy. I znów pojawił się, już dobrze mi znany euforyczny stan zrozumienia. Wspólna celebracja mobilności i wolności przemieszczania się. Trwaliśmy tak przez całą długość jeziora, przez ponad 2km. Cały czas w ruchu a jednak miałem wrażenie jakby świat się na chwilę zatrzymał. Tym razem nie interesowała mnie już geneza oraz to w jaki sposób można naukowo wytłumaczyć wzajemne postrzeganie otaczającej nas fauny. Po prostu oddałem się chwili, pozwoliłem aby, cokolwiek to było, wypełniło mnie od środka nie podważając ani nie próbując tego zidentyfikować. To była jedna z tych chwil kiedy wiesz, że właśnie doświadczyłeś czegoś ważnego w życiu. Dla takich momentów warto żyć, warto podróżować i warto być. 

 

Dzień kończę nad jeziorem Näshultasjön. Ucząc się na własnych błędach omijam małą, bardzo zapraszająco prezentującą się chatkę gdzie podejrzewam, że kolejny batalion komarów tylko czyhał na słodko krwisty kąsek i rozkładam posłanie na małym cyplu przy samej wodzie gdzie delikatny wiatr rozpędzony na tafli jeziora nie pozwala dotrzeć małym wampirom. Zawinięty w śpiwór i bivvy jak tortilla obserwowałem jak słońce malując niebo całą gamą ciepłych barw znika za drzewami na drugim brzegu. Tej nocy spałem jak dziecko… 

 

Dzień czwarty był zdecydowanie ciekawy. Pierwszy raz od kiedy wyjechałem zaczynam zmierzać w kierunku domu. Zabawne, jak bardzo zmieniło to moje nastawienie. Jak wspominałem wcześniej wyprawa miała mieć charakter treningowy oraz przygotowywać mnie fizycznie i mentalnie do innego przedsięwzięcia a zatem cały czas miałem z tyłu głowy plan do zrealizowania. I pomimo tych pięknych emocji, których doświadczyłem po drodze, mój cel był nadal wysoko na liście priorytetów. Jednak na tym etapie wiedziałem, że zaplanowane cele są już na wyciągnięcie ręki. Wszystko zagrało idealnie. Pogoda dopisywała, w pięknych okolicznościach przyrody materiał na krótki film tworzył się sam, sprzęt do spania zdał egzamin celująco i ja czułem się bardzo dobrze fizycznie i psychicznie a do tego wszystkiego wiedziałem już, że na pewno spełnię założenia kilometrażowe. I to chyba to sprawiło, że pośpiech, który gromadził się z tyłu mojej głowy ustąpił. Nie było to uczucie pośpiechu “na łeb na szyję”, czy “za wszelką cenę” lecz bardziej coś jak myśl, która wisiała w powietrzu i od czasu do czasu wracała przypominając mi co ja tu robię i dlaczego. A teraz zniknęła. Otworzyło to przede mną nowe drzwi, nowe możliwości… I co ja na to? Pojechałem się zgubić. Przez jakiś czas skupiając się tylko na jeździe, na tu i teraz oddając się eksploracji otaczającej mnie natury. Bez mapy ,GPS’a czy celu. Ruszyłem interesująco wyglądającą dróżką leśną nie wiedząc co jest za zakrętem. Bo dlaczego nie. Lądując oczywiście po kostki w błocie na jednym z podmokłych rozlewisk i brnąc tym rozlewiskiem, pchając rower dalej ku przygodzie. I co ciekawe nie było to ani denerwujące ani negatywne w odbiorze. Skacząc z jednej kępy traw na drugą próbując uniknąć zanurzenia w błocie po kolana a może i po pas śmiałem się pod nosem myśląc, że dawno się tak dobrze nie bawiłem. Teraz kiedy o tym myślę, mogę to porównać do momentu kiedy podczas deszczowego dnia na rowerze jesteś już tak mokry, że zaczynasz czerpać dziecięcą  radość z przejeżdżania przez największe kałuże. Nie bojąc się już o mokre buty, skarpetki czy spodnie, po prostu jedziesz z ciekawością obserwując co się stanie. 

 

I tak właśnie odkryłem jak różne potrafi być nasze odczucie podróży w zależności od celu i nastawienia. Podążanie drogami, których cel nie jest oczywisty lub znany ma w sobie zupełnie inny charakter. Może to brzmi trywialnie, jak jedna z tych prawd, która teoretycznie jest wszystkim dobrze znana. A jednak otworzyło mi to oczy na to jak ważne jest czasem po prostu nie planować, lub zostawić sobie margines otwartości w tym co robimy. Na tę chwilę freestylu. Kiedy cel znika z horyzontu zaczynamy koncentrować się na procesie, jesteśmy świadomi danej chwili. Piękne doświadczenie. Jednak, jeśli czytaliście moją opowieść o #HOPE1000 to wiecie, że sama wiedza to za mało. Proces implementacji i zmiany naszych wzorców zachowań bywa bardzo trudny i czasochłonny. I to właśnie moja “porażka” w Szwajcarii była motorem i motywacją aby spojrzeć za siebie i obiektywnie przeanalizować co i jak ja właściwie robię.

Po bagiennej przygodzie znalazłem małe jeziorko gdzie spokojnie mogłem zmyć z siebie i roweru skorupę żyznej gleby, pamiątkę po błotnistej przeprawie. Po czym ruszyłem dalej z powrotem ku zaplanowanej trasie. Tym razem wąska i kręta ścieżka wydeptana  przez zwierzęta między dywanem z mchu a krzakami czarnych jagód doprowadziła mnie do celu. Dzień kończę rozkładając moje mini obozowisko na skale nad jeziorem Musken.

Obudzony, w nocy, przez głośno debatujące kaczki u stóp skały, na której spałem byłem świadkiem pięknego zachodu księżyca oraz towarzyszącemu temu wydarzeniu spektaklowi tańczącej nad lustrem jeziora mgły. Podziękowałem kaczkom za danie mi tej szansy jednak to nie był jeszcze czas aby wstać. 

 

Kiedy słońce wdrapało się nad linię drzew na tyle wysoko aby ogrzać mój “kokon” pierwszymi promieniami uznałem, że to czas aby rozpocząć już ostatni dzień mojej przygody. Spakowałem tobołki i rozpocząłem dzień całkiem przyjemnym śniadaniem w klubie golfowym, który mijałem po drodze. Dzień piąty to właściwie zdmuchnięcie kurzu z dobrze przeze mnie znanych szlaków między Sztokholmem a południowym brzegiem archipelagu nad morzem Bałtyckim. Odwiedziny w okolicy Torö, gdzie odbyliśmy swoją pierwszą pieszą przygodę pod namiotem w Szwecji z moją żoną. Piękne, iglaste lasy usiane po horyzont zielonymi krzakami jagody czarnej. Długie i szerokie plaże pokryte bardzo jasno szarymi, prawie białymi kamyczkami. Uwielbiam te okolice i mam z nimi masę dobrych wspomnień. Trochę wewnętrznych przemyśleń jak bardzo moje życie zmieniło się od mojej ostatniej wizyty w tym miejscu. Niesiony pozytywną energią jadę dalej na

półwysep Nynashamn i obiad w dobrze znanej restauracji na końcu przepięknej trasy spacerowej. A potem kierunek dom. To już trasy przebiegające bezpośrednio w sąsiedztwie większych lub mniejszych miasteczek. Daje się odczuć powrót do ciaśniej zagęszczonej cywilizacji i innego stylu życia ludzi zamieszkujących tereny w okolicy stolicy Szwecji. Nie wiem czy to ja powracający już myślami do dnia codziennego czy sielska i pozytywna atmosfera zmieniała się powoli w miejski chaos. Dzień kończę w domu odczuwając ogromną wdzięczność za prysznic, ciepłą wodę oraz miękkie i wygodne łóżko. Całe piękno powrotów do domu.

 

I tak właśnie moja skrzętnie kreślona wyprawa okazała się być czymś o wiele ważniejszym od zaplanowanej.

  • Instagram